Κάλεσμα για τις εκλογές

Στις 3 Ιουνίου 2010 ψηφίζουμε για διοικητικό συμβούλιο στον σύλλογο μας. Καταψηφίστε τους συνδικαλιστές που κάνουν πλάτες τόσα χρόνια στα κόμματα! Δώστε δύναμη στον ανεξάρτητο συνδικαλισμό.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Τους τελευταίους μήνες έχουμε υποστεί μια επίθεση σε όλο το φάσμα των εργασιακών μας δικαιωμάτων, σε πρωτόγνωρο βαθμό. Η χώρα μας παρουσιάζεται πλέον ως υποχείριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των Ευρωπαίων «φίλων» και «συνεταίρων» μας και ακούγεται όλο και περισσότερο το ψέμα ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».
Πρόσφατα ψηφίστηκε το νέο πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία το οποίο έχει ως στόχο να υποβαθμίσει συστηματικά τους εκπαιδευτικούς και την Παιδεία γενικότερα. Το μέλλον είναι αβέβαιο για εμάς και για τους μαθητές μας, οι οποίοι θα φοιτήσουν σε ένα εξαθλιωμένο και υποβαθμισμένο σχολείο για να τους περιμένει όταν τελειώσουν, η ανεργία ή οι μισθοί της πείνας, η έλλειψη κοινωνικής ασφάλισης και η υποτυπώδης ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
Στον αντίποδα, αυτοί που τόσα χρόνια λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, οι ημέτεροι κάθε κυβέρνησης που πέρασε από τον τόπο τα τελευταία 35 χρόνια, οι «δικοί τους» άνθρωποι που εξακολουθούν να προκαλούν μοιράζοντας μίζες και να κάνουν απερίγραπτες σπατάλες ακόμη και αυτή τη στιγμή που όλοι «πρέπει να θυσιαστούμε για την πατρίδα» (ιστοσελίδα της Βουλής 1 εκ., κουρτίνες υπουργείου Παιδείας 200 χιλ., διορισμοί από το παράθυρο ...) και πλουτίζουν προκλητικά «εις υγείαν των κορόιδων».
Σε όλα αυτά τα οποία έχουμε υποστεί, ποια ήταν η απάντηση του συνδικαλιστικού μας φορέα; Ενός συνδικαλιστικού φορέα που αριθμεί πάνω από 70.000 μέλη και, ενώ θα μπορούσε να είναι το πιο δυνατό συνδικάτο, δεν έχει καταφέρει ούτε τα στοιχειώδη.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, ας μην ξεγελιόμαστε. Σε όλη αυτήν την κατάσταση έχουμε όλοι μας μερίδιο ευθύνης, είτε λόγω της αδιαφορίας μας, είτε διότι ψηφίσαμε κατά καιρούς αυτούς οι οποίοι δεν είναι πραγματικά συνδικαλιστές, παρά φερέφωνα του κάθε κόμματος. Όντως ο συνδικαλισμός έχει ξεφτιλιστεί, όλοι σχολιάζουμε με υποτιμητικό τρόπο όταν αναφερόμαστε σε συνδικαλιστές και ιδιαίτερα αυτούς στα μεγάλα πόστα. Αυτοί άλλωστε θα είναι και οι αυριανοί γραμματείς υπουργείων ή ακόμη και Υπουργοί.
Πρέπει όμως να αναλογιστούμε δύο πράγματα:
α) Δεν μπορεί ο καθένας μας μόνος του ούτε να αλλάξει τα πράγματα ούτε να κάνει αποτελεσματικό αγώνα. Άρα ο οργανωμένος αγώνας μέσα από τον συνδικαλισμό είναι ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.
β) Όσο συμπαθητικοί και αξιόλογοι (και πιθανότατα και προσωπικοί μας φίλοι) κι αν είναι οι συνάδελφοί μας οι οποίοι συνδικαλίζονται κάτω από την ταμπέλα της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ, δεν παύουν να κάνουν πλάτες με την επιλογή τους στα κόμματα της εξουσίας, σε αυτούς δηλαδή που μας κατάντησαν στο σημείο που έχουμε φτάσει σήμερα.
Ο μόνος δρόμος αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι είναι ο συνδικαλισμός χωρίς κομματικά στεγανά, χωρίς υποδείξεις, υποχρεώσεις και κομματική πειθαρχία. Ο θυμός που μας πνίγει όλους πρέπει να εκφραστεί, όχι με βία και με επεισόδια αλλά μέσα από αγώνες συλλογικούς με ουσία και αποτελεσματικότητα. Καλούμε όλες κι όλους σε όποια παράταξη και αν ανήκουν να στρέψουν την πλάτη σε αυτήν την κατάσταση που μας βούλιαξε τόσα χρόνια. Τα εργασιακά και μισθολογικά ζητήματα μάς αφορούν όλους ανεξαιρέτως και δεν έχουν χρώμα. Σας καλούμε να ενώσετε τη δύναμή σας μαζί μας, να κάνουμε το πρώτο βήμα και να δείξουμε ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε έστω και τοπικά ένα κίνημα κατά των κομμάτων και υπέρ του ανεξάρτητου συνδικαλισμού.